Arrogantie van de macht

Frank Blatt
Communicatie & PR
Strauss Kahn Dominique.jpg(image/jpeg)

Altijd gelijk krijgen, altijd winnen, maakt mensen wellustig, hebzuchtig en arrogant. Met bedrijven is het niet anders. Bedrijven worden tenslotte – voorlopiug althans – door mensen geleid.

Albert Heijn is onlangs de grens overgestoken met de bedoeling een honderdtal supermarkten in Vlaanderen te openen. In de meeste vestigingen is het succes overrompelend, net zoals de merknaam AH in Nederland een instituut is, dat door de consumenten op handen gedragen wordt. Door zijn aanpak en uitstekend management heeft AH een reputatie verworven die het ene succes na het andere opleverde en de groep de status van “kampioen” bezorgde. Kampioen zijn deze mensen die voortdurend winnen, die anderen achter zich laten en waarvan de klanten/supporters eerder volgelingen dan kritische consumenten zijn.

De status van Albert Heijn is dus voorbestemd om te leiden naar hautaine gevoelens, zeg maar arrogantie. Wie altijd wint en nooit vanuit een verloren positie moet terugkrabbelen, wordt in de regel vroeg of laat hautain en arrogant. En het zal zeker niet Dominique Strauss-Kahn zijn die mij hierin gaat tegenspreken. 

Enkele jaren geleden zond de grootste brouwerijgroep van ons land een brief naar alle leveranciers, dat ze voortaan de inkomende facturen op 120 dagen zouden betalen. Ze voegden er vergoelijkend aan toe dat, wanneer iemand zich door deze maatregel benadeeld voelde, vanaf de 61ste dag interest mocht aanrekenen aan de groep. Nog geen 2 procent van de leveranciers heeft van deze mogelijkheid gebruik gemaakt, uit vrees door de brouwerijgroep opzij geschoven te worden.

Albert Heijn gaat dezelfde weg op. AH heeft zijn leveranciers per brief laten weten dat de korting die ze de keten toekennen per 17 september 2012 met 2 procentpunten wordt opgetrokken. Het wordt dus niet gevraagd, het wordt medegedeeld. Een zelfbedachte en zelfbesliste bijkomende korting.  Een eenzijdige beslissing die waarschijnlijk door niemand aangevochten zal worden, uit vrees van de klant AH te verliezen. Juridisch mag AH geen poot hebben om op te staan want het gaat hier om eenzijdige contractbreuk, maar welke David gaat de degens kruisen met zo’n Goliath?

Het moet een mokerslag zijn voor de kleinere supermarkten, familiebedrijven die deze “macht” niet kunnen laten gelden en die met veel kleinere marges hun waren aan de klanten moeten aanbieden. Wat kan je doen tegen zo’n verregaande arrogantie van de macht? (Frank Blatt)

Webdesign Desk02